De trieste geur van afvalwater

Levensgenieter Eric Nulens kijkt met een positief-kritische blik naar Sint-Truiden en haar inwoners


Regen, echt geen weer om een hond door te jagen. Ons Tiba is een Spaanse waterhond maar water is geen grote liefde voor haar. Ze heeft de natuur echter nodig om definitief afscheid te nemen van sommige restanten. Deze morgen dus mijn regenjasje aan en de stad in.


“De Veisder” vertoont veel sporen van de wateroverlast van afgelopen avond en nacht. De stad ruikt naar afvalwater, een trieste geur als restant van het natuurgeweld. Mensen nog bezig met opruimingswerken, de botjes aan, de aftrekker en het zeemvel in aanslag. De winkel moet om 10u00 open geraken, de schade beperken dus en wordt dé boodschap.


Rampenfonds

Vocht is doorgaans de grootste vijand van de inhoud van de meeste handelszaken.

Ik hoor mensen praten op straat, bezig over mogelijke vergoedingen van verzekeringen, af te wachten waarschijnlijk. Als het rampenfonds moet tussenkomen wordt het een ‘calvarietocht’ met lange wachttijden. Het doet me denken aan de tijd dat we in Velm woonden en een boom van het naburig park op onze autootje viel. De verzekering van de parkeigenaar zag de kans mooi om niet te betalen, de eigenaar wreef in de handen gezien ze hun schadestatistiek proper konden houden en ‘bibi’ stond in de (vochtige) kou. Een paar jaar later kregen we een beperkt iets op de rekening gestort, beter dan niets natuurlijk.


Vieze geurtjes erbij nemen

Tiba geniet onderweg van de aandacht die ze krijgt van andere hondjes en hun eigenaars. Ouderdom, speelsheid, mogelijke vijandigheid tegenover andere dieren, kortom altijd een aanknopingspunt om een babbeltje te onderhouden met een persoon die op dat moment nog geen naam heeft, dikwijls ook niet krijgt, wat ook niet altijd hoeft. Toch heerlijk om in een stad te leven, de eigen tuin als ‘backup’ en de huidige vieze geurtjes erbij nemen. Zal ook maar tijdelijk zijn, hopelijk !

824 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Beste Nina,