Poortjes aan de Clockempoort op slot: wie wil er nog naar de post?

Wie via de doorsteek tussen de appartementsblokken van de Clockempoort naar het postkantoor wil, botst sinds kort op een gesloten poort. Beide poortjes zijn permanent op slot en de klinken zijn verdwenen.

Het was een winderige, wat gure dag, maar net daarom gezond weer om te wandelen. Dus trokken Tiba en ik erop uit, door onze Vurige Stede. Onderweg zag ik de gebruikelijke lege blikjes Cara en cola liggen en kruiste ik heel wat wandelaars, met en zonder hond. Die met een hond zijn doorgaans vriendelijker en verstaan me beter. Al bij al een aangename uitstap om onze stad nog wat beter te leren kennen. Aan het poortje dat naar de post leidt, stond ik voor een verrassing: de klink was weg. Ik dacht eerst aan vandalen die een onweerstaanbare drang niet konden bedwingen. Na een ommetje rond het bouwblok bleek ook het tweede poortje zijn klink kwijt. Vandalisme ten top, dacht ik toen nog. Aan het loket kreeg ik een andere uitleg. Ik vroeg de postbediende of hij wist dat die poortjes gesloten waren. Volgens hem heeft iemand uit het grote appartementscomplex de klinken zelf verwijderd en de poortjes op slot gedaan.

Jarenlang een doorgang

Naast de poortjes hangen al jaren bordjes die melden dat het om privéterrein gaat en dat de toegang verboden is. Vroeger gingen de poortjes rond acht uur 's avonds dicht. Nu zijn ze de hele dag gesloten. Wie de situatie goed bekijkt, ziet dat er twee kanten aan zitten. Als die doorgang echt privé is, dan hebben gewone burgers er toch jarenlang gebruik van gemaakt. Bovendien zit de post, een publiek gebouw, op het gelijkvloers tussen die blokken in. Het postkantoor is nu alleen nog bereikbaar via de helling of de trappen tegenover het kruispunt van de Clockemstraat met de Sluisberg. De doorsteek vanuit de Clockemstraat is daarenboven de veiligste route. Auto's die vanaf de Grote Markt de stad uitrijden, nemen er de bocht vaak zo kort dat je als voetganger als een soort ballerina tegen de gevels geplakt moet verder schuifelen.

Een onmogelijke opdracht

Sint-Truiden zegt een stad te zijn die vriendelijk is voor mensen die minder mobiel zijn. Dat wordt hiermee echt ontkracht. Laat iemand in een rolstoel maar eens zonder begeleider proberen om de post te bereiken. Dat is een onmogelijke opdracht. Ik zie maar twee uitwegen. Ofwel verhuist de post, ofwel gaan die poortjes weer open, minstens tijdens de openingsuren van het postkantoor en liefst elke dag, zoals vroeger.

Kwade hoeken

Misschien zijn de poortjes dicht om drugsgebruikers of blikdrinkers en hun afval weg te houden. Dat geloof ik niet. Voor hen is het nu net beter: langs achter kan niemand hen nog verrassen, en via de trappen of de helling bereiken ze hun hoekjes even makkelijk.

Is het niet veel mooier dat burgers tussen de woonblokken kunnen wandelen, met de sociale controle die daarbij hoort? Wie alles afsluit, creëert net kwade hoeken. Ik hoop dat al die nieuwe blokken in wording, herkenbaar aan de meer dan twintig bouwkranen in ons centrum, voorzien worden van doorgangen voor voetgangers. Wel zonder steps, brommers en fatbikes. Ik vraag me ook af wie het in zijn hoofd haalt om die poortjes te sluiten, en waarom de stad niet ingrijpt. Een situatie als deze grondig bekijken behoort toch tot het takenpakket van de ambtenaren of de politieke mandatarissen? Buurtbewoners dienden al eerder een klacht in, maar daar wordt blijkbaar al geruime tijd geen gehoor aan gegeven.