De ezel van Sint-Vincentius (die de Bourgogne leerde snoeien)

Eind januari valt er een bijzondere rust over de Bourgogne. De wijngaarden liggen stil, de snoeischaren blijven nog even aan de haak en de toeristen zijn verdwenen. Het is precies in die stilte dat de wijnboeren elkaar treffen voor La Saint-Vincent Tournante, het jaarlijkse feest van de Bourgondische wijnbouwers.

Saint-Vincent is bij ons vooral bekend van liefdadigheidsverenigingen, denk maar aan de heilzame Sint- Vincentius-vereniging in Sint-Truiden. Maar in de wijnwereld is hij de patroonheilige van de wijnboer. Volgens de meest vertelde anekdote trok Vincentius, een Spaanse priester uit Zaragoza, ooit rond met een ezel. Waar dat dier halt hield, vrat het de wijnstokken kaal. De boeren dachten dat hun oogst verloren was. Tot bleek dat diezelfde ranken het jaar nadien uitzonderlijk goed produceerden. Zo werd ‘snoeien’ geen vloek, maar een zegen. En Vincentius? Die werd heilig verklaard in de wijngaard. En dat wordt in de Bourgogne nog jaarlijks gevierd.

Saint-Vincent Tournante

De Saint-Vincent Tournante is geen vast feest op één plek, maar een beurtrol. Elk jaar zet een ander dorp of een andere appellatie zijn wijnen in de kijker. Dit jaar is dat Maranges, in het zuidelijke deel van de Côte d'Or in de Bourgogne. Minder bekend dan Meursault of Gevrey-Chambertin, maar net daarom zo interessant. Bourgogne leeft niet alleen van grote namen, maar van een fijnmazig netwerk van dorpen, hellingen en percelen, climats, die elk hun eigen identiteit hebben.

Terroir boven alles

Wie de Bourgogne enkel kent van de snelweg naar het zuiden, doet de streek onrecht aan. Ze ligt ingeklemd tussen Dijon en Lyon en is verrassend klein in vergelijking met Bordeaux. Maar haar faam is immens. Die reputatie gaat terug tot de middeleeuwen, toen monniken op zoek naar miswijn ontdekten hoe groot de kwaliteitsverschillen waren tussen percelen die soms maar enkele meters van elkaar lagen. Zij legden de basis van wat vandaag het hart van de Bourgogne is: terroir boven alles. Dat maakt de streek tegelijk magisch en frustrerend. Door de versnippering, een erfenis van kerkbezit en de Franse Revolutie, kan één perceel verdeeld zijn over meerdere wijnboeren. Soms zijn er maar een paar vaten per producent. Kwaliteit, schaarste en geschiedenis duwen de prijzen omhoog. Bourgogne is duur omdat ze goed is, maar ook omdat ze zeldzaam is.

Bourgogne vergeeft niets

En hoe smaakt ze dan, die mythische wijn? Bourgogne kan het slechtste zijn dat je ooit drinkt, maar ook het beste. Op haar hoogtepunt is ze finesse: zachte tannines, rood fruit, kers, een toets van bosgrond en herfstbladeren, sous-bois. Geen spierballen, wel elegantie. Maar in moeilijke jaren of op minder geslaagde percelen kan ze zuur en uit balans zijn. Bourgogne vergeeft niets. Net daarom is het boeiend om vandaag verder te kijken dan alleen de grote namen of de onbetaalbare Grand Crus. Village-wijnen en Premier Crus uit minder bekende dorpen winnen aan belang. Ze tonen waar de Bourgogne echt over gaat: plaats, precisie en geduld.

Wie meer wil weten of een tripje naar de Bourgogne overweegt: https://www.bourgondie-toerisme.com/agenda-2/saint-vincent-tournante-maranges-2026